“Dit is nu mijn thuis.”
“Het is een fijn gevoel als je als ouders de zorg voor je kind kunt delen en mensen naast je hebt staan, nu en voor de toekomst. “
“Het is een fijn gevoel als je als ouders de zorg voor je kind kunt delen en mensen naast je hebt staan, nu en voor de toekomst. “
“Het doet soms nog een beetje pijn als Bas zegt dat hij liever in het woonbegeleidingscentrum wil blijven of eerder terug wil. Maar het is natuurlijk super dat hij zich daar zo thuis voelt. De start voelde meteen goed en het is alleen maar beter geworden.”
Buikpijn
Moeder Lea vult haar dochter Lizzy aan: “Ik zag er enorm tegenop om Bas los te laten toen hij uit huis ging. Ondanks dat ik er vertrouwen in had. Ik dacht die eerste dag met buikpijn van verdriet weg te gaan maar het werd buikpijn van het lachen. Bas stuurde ons vrolijk weg: bedankt, ga maar een frietje eten, ik heb hier wel plezier met mijn huisgenoten.” Bas zelf is heel duidelijk: “Ik vind het heel fijn hier, ik ga niet meer terug naar huis, niks ervan!”
Lea: PSW de goede keuze
“Bas woont samen met mensen die hij van kinds af aan kent. En ik hen én hun ouders dus ook. Ik weet dat dat bijzonder is en prijs me daar heel gelukkig mee. Als jonge ouders bespraken we hoe het zou zijn als onze kinderen uit huis zouden gaan wonen. We zijn zelf samen op zoek gegaan naar mogelijkheden en bij PSW uitgekomen. Ik ben blij dat we bij PSW hebben aangeklopt, onze wens is vervuld, we hebben destijds de goede keuze gemaakt. Ik hoop dat Bas hier samen met de anderen lekker oud mag worden.”
Lizzy: zus én begeleider
“Ik werk zelf als coördinerend begeleider bij PSW Junior. Dat is een heel andere tak van sport dan wonen en dagbesteding. Ik kan mijn beide rollen goed scheiden, ze bijten elkaar niet. In tegendeel: door mijn werk kan ik me beter inleven in medewerkers én ouders. Dat ik nu zelf moeder ben, helpt daar zeker ook bij. Ik blijf wel kritisch: begeleiders hebben hun eigen normen en waarden en die kunnen verschillen van de onze. Maar dat is hier bespreekbaar. We kunnen elkaar vragen ‘hoe zien jullie dit?’, we worden gehoord en kunnen meedenken. En ik vraag me als zus altijd af: waar kan ik een steentje bijdragen?’ Er samen uitkomen, daar gaat het om.”
Betrokkenheid
“Als je kind een beperking heeft blijf je er nauw bij betrokken, ook al woont het niet meer thuis. Bas heeft nu eenmaal hulp nodig bij veel dagelijkse dingen. Ik kom een paar keer per week in het woonbegeleidingscentrum, er is altijd wel iets te doen, te poetsen, op te ruimen. Bas en zijn vader doen klusjes en helpen met de tuin. We rijden Bas naar zijn sportclubs of bewoners naar een activiteit. Maar we komen ook gewoon voor de gezelligheid op bezoek hoor! Ik ben heel blij met de betrokkenheid van Lizzy, zij is bijvoorbeeld samen met mij curator van Bas. En ook met Bas’ schoonbroer Luuk klikt het gelukkig geweldig. Maar dat is niet gek want Lizzy wilde alleen een vriend die goed met Bas kon opschieten en die begrijpt dat zij ook tijd wil maken voor Bas. Binnenkort houdt het woonbegeleidingscentrum een (schoon)broers- en zussenavond, dat initiatief omarm ik. Het is een fijn gevoel als je als ouders de zorg voor je kind zo kunt delen en mensen naast je hebt staan, nu en voor de toekomst. Gezien de ontwikkelingen in de zorg dat ouders, familie en netwerk meer bij de zorg betrokken worden, is dat een extra geruststelling.”
Bas neemt het laatste woord voor zijn rekening: “Ik wilde graag op mezelf wonen, net als Lizzy. Ik wilde leren zelfstandig te zijn, met wonen en werken. Ik heb fijne begeleiders en ben graag hier. Wat ik wel nog wil is zanger worden. Dat kan ik op mijn eigen kamer goed oefenen, dus wie weet hoor je nog van mij…..”