“Ik had vaak de hoop verloren, nu is die er weer.”  

“Alles kan gewoon bij PSW lijkt het, dat vind ik echt raar! Ik mag druk zijn of me terugtrekken als ik dat nodig heb. Ik kan hier zijn wie ik ben. PSW voelt als een toverhoed waar allemaal leuke clowns uitkomen.”   

Evelien (net 18) liep op de basisschool en later in het speciaal onderwijs helemaal vast. “Ik isoleerde me steeds meer en kwam op enig moment nauwelijks nog buiten. Ik was overal bang voor en telkens als ik een beetje hoop kreeg, verdween dat als sneeuw voor de zon. Ik ging mentaal steeds verder achteruit, op het dieptepunt zat ik drie jaar thuis.” 

Irene, moeder van Evelien: “We hebben alles geprobeerd maar uiteindelijk lukte niets meer. Op school en later bij de dagbehandeling ging het overdag soms nog wel, maar thuis kwam dan alle spanning eruit wat tot veel ruzie leidde. Toen de laatste behandeling ‘klaar was’ omdat de behandelaar geen schoolperspectief meer voor Evelien zag, wees de gemeente, die al die tijd met ons mee bleef denken, ons op PSW. Dat bleek een gouden tip.”   

Wat doe ik hier? 
Evelien: “Dat leek in het begin niet zo. Ik voelde me bij de kennismaking in het werkleercentrum helemáál niet op mijn plek. Het overviel me, ik wilde het liefst weg. Ik heb wel ADHD en een vorm van autisme, maar geen verstandelijke beperking, wat moest ik hier? De tweede keer dacht ik al stiekem ‘Ik vind dit best wel héél erg leuk.’ Nu terugkijkend ben ik zo blij dat papa, mama en de gemeente hebben aangedrongen het toch te proberen en dat ik heb doorgezet. De mensen hier zijn lief, ik voel me op mijn gemak, iedereen is gelijk en mag zijn wie hij is. En ik krijg veel complimenten. Daar moet ik trouwens wel nog steeds mee leren omgaan!” 

Irene: “Eveliens zelfvertrouwen is hier enorm gegroeid. Ook met de begeleiding klikt het geweldig. Ze zit steeds beter in haar vel. Afgelopen weekend liepen we samen door het centrum van Tegelen. Ik wist niet wat ik zag: mijn dochter, die een tijd geleden niet eens buiten durfde te komen, niet voor een boodschap of zelfs een ijsje, sprak op straat bekenden aan en stond daar gezellig mee te kletsen. Daar werd ik zo blij van.” 

PSW is er echt voor je 
“Dit succes is voor mij aan meerdere factoren te danken: ten eerste kijkt PSW echt wie Evelien is: wat vraagt ze, wat wil ze, wat heeft ze nodig? We konden snel terecht en PSW stelde een traject op maat op. Met doorgroeimogelijkheden zonder dat er nog sprake was van naar school moeten gaan. Dat kan dus! Doorslaggevend vind ik ook dat Evelien basisvaardigheden leert als omgaan met mensen, hulp vragen, complimenten en feedback krijgen, enzovoort. De begeleiding is niet gericht op alleen dagbesteding of werken. PSW biedt Evelien de nabijheid en veiligheid die ze nodig heeft en was er vanaf het begin écht voor haar. Wat beloofd wordt, wordt gedaan. Dat heb ik nog nergens zo meegemaakt. En tot slot, ook heel fijn: de begeleiding gaat gewoon door nu Evelien net 18 is geworden, PSW trekt daar voor haar geen grens. Waar ik in het begin twijfelde of PSW wel de goede keuze was, door mijn beeld van de doelgroep, ben ik nu helemaal om. Die doelgroep is veel diverser dan ik dacht en de begeleiding  van PSW sluit ook aan bij mensen met een andere ondersteuningsvraag dan een verstandelijke beperking.” 

Stap voor stap 
Giel Hovens is regiebegeleider bij Werkleercentrum PSW Tegelen en een van de begeleiders van Evelien: “Het is zo mooi om te zien welke stappen Evelien heeft gemaakt en hoe haar zelfvertrouwen en zelfstandigheid zijn gegroeid. We hebben extra ingezet op veiligheid, nabijheid, positieve ervaringen opdoen, vooral kijken wat wél lukt en haar laten ervaren dat fouten maken mag. Stap voor stap hebben we dit opgebouwd, steeds een balans zoekend tussen doorzetten als het moeilijk was en waar nodig even pas op de plaats maken. We stonden eerst letterlijk naast haar, bijvoorbeeld bij het vragen om hulp. Waar het ging hebben we langzaam afstand genomen en de regie bij haar gelegd. Evelien heeft dat geweldig opgepakt. Kijk eens wat ze nu al doet, na nog geen jaar: twee middagen werkt ze met bewoners in een verzorgingstehuis, met alleen het personeel van de afdeling en zonder hulp van ons. Ze werkt in een supermarkt en een paar dagdelen in de horeca van ons eigen werkleercentrum. Ze durft weer te fietsen nadat we dat geoefend hebben en heeft laatst zelfs haar rijexamen gehaald. En ik weet zeker dat ze nog veel meer in haar mars heeft!” 

Evelien: “De tijd dat ik veel angsten had en daardoor uiteindelijk alleen nog binnen zat is gelukkig voorbij. Ik voel me weer gezien, ik doe ertoe, ik word erkend in mijn gevoel. Daardoor kan ik nu ook beter omgaan met prikkels en drukte en wil én durf ik weer van alles. Het lijken kleine dingen maar voor mij zijn ze een grote overwinning;  ik ga weer uiteten, doe mee aan activiteiten, werk en heb zelfs met vrienden carnaval gevierd. Ik had vaak de hoop verloren, nu is die er weer.”