“Zonder begeleiding gaat het mis, ben ik bang.”
“Dat ik mijn verhaal kan doen, stoom kan afblazen, dat is belangrijk voor mij.”
“Ik wilde het niet meer, om het minste of geringste boos worden. Waarom kan ik soms zo weinig hebben, vroeg ik mezelf af. Ik moet hier iets mee want ik schiet er niets mee op en maak geen vrienden zo.”
Leon (58) heeft een bewogen leven achter de rug en maakte veel mee. “Ik heb al verschillende hulpverleningstrajecten achter de rug. Vaak ging het weer even, maar verviel ik in mijn oude gedrag of lukte het niet met de begeleiders die langskwamen. Op een gegeven moment zat ik echt slecht in mijn vel. Ik kan dan weinig hebben en ben erg prikkelbaar. Daar heb ik zelf last van en het is voor niemand fijn. Ik heb mezelf wakker geschud en ben naar de gemeente gestapt voor hulp.”
Klik
“Via de gemeente kwam PSW Thuis in beeld. Het klikt goed met Jolanda van PSW Thuis, we kunnen door één deur. Ik heb er vertrouwen in en ben dankbaar en tevreden hoe ze me helpt. In het begin kwam ze één keer in de twee weken. Toen het een tijdje slechter met me ging werd dat één keer per week. Het was fijn dat dat ging. Ik ben iemand die iets van spanning blijft hebben, maar ik voel al langere tijd meer rust en dat ik sneller weer rustig word als de spanning toeneemt. We hebben het erover de begeleiding weer naar één keer per twee weken terug te brengen. Zoals het nu gaat, zie ik dat wel zitten.”
Ventileren
Jolanda: “Leon en ik hebben vooraf goede afspraken gemaakt hoe we met elkaar omgaan, we houden ons daaraan en dat gaat prima. Het eerste jaar hebben we vooral gewerkt aan een stuk mentale stabiliteit voor Leon. Leon moet kunnen ventileren wat hem dwarszit, wat niet lukt, waar hij onzeker over is. Dat kan over van alles gaan, bijvoorbeeld over mails, brieven, het huishouden of zijn werk. De emmer moet niet overlopen, wat voorheen wel regelmatig gebeurde. We moeten dat moment vóór zijn. Luisteren, meedenken en bevestiging helpen hem al een stuk op weg.
Effect
Ik zie nu een Leon die veel rustiger is dan een tijd geleden. Dat heeft hij knap gedaan. We kunnen daarom een stap verder zetten en ook aan andere doelen gaan werken zoals praktische vaardigheden op het gebied van koken en huishouden. Mijn ondersteuning bestaat er ook uit om te onderzoeken wat voor Leon werkt: kan een vrijwilliger iets betekenen, werkt een stappenplan etc. Ik ben er niet om elke week met hem te koken, het gaat erom dat hij zijn leven, samen met zijn partner, zoveel mogelijk zelf kan leiden.”
Begeleiding nodig
Leon: “In de toekomst helemaal zonder begeleiding verdergaan? Ik ben bang dat ik dan binnen een half jaar terugval. Ik denk nu al vaker: was het maar woensdag, dan komt Jolanda! Dat ik mijn verhaal kan doen, stoom kan afblazen, dat is belangrijk voor mij. Het helpt me om alleen verder te kunnen. Jolanda begeleidt me op een fijne manier. Ze legt me niets op, want daar kan ik slecht tegen, dat weet ze. Ze zet me aan het denken, met de nodige humor. Dan sputter ik eerst wat tegen, maar denk de volgende dag: misschien moet ik toch maar doen wat zij voorstelde. Dan doe ik dat en dan merk ik dat het me helpt. Ik zou het heel fijn vinden als we door kunnen gaan zoals nu. Ik voel me er beter bij.”
Jolanda: “Dat Leon dankbaar is, is fijn om te horen, maar het is gewoon mijn werk. Het gaat om hem, hij werkt vooral aan zichzelf, ik ondersteun. Het is mooi dat de gemeente meedenkt, ziet wat nodig is en nu bijvoorbeeld een indicatie heeft afgegeven voor twee jaar. Dat geeft ook duidelijkheid en rust. Zo kunnen we er verder aan bouwen dat Leon met een beetje ondersteuning zo veel mogelijk zelf zijn leven kan leiden en zich lekker in zijn vel voelt.”