“Je doet alles voor de kinderen.”

Bijna 40 jaar geleden (!) stapte Marlie van Ninhuys voor het eerst als busbegeleider op de bus van Kinderdagcentrum De Heisterkes van PSW. “Ik kon de busbegeleiding ’s morgens vroeg en ’s middags goed combineren met mijn huishoudelijk werk bij een gezin in het dorp. Ik had geen enkele ervaring of opleiding. Gehandicapte mensen, in dit geval kinderen, kende ik alleen van zien. ‘Gewoon proberen’, zeiden vriendinnen, dus dat deed ik. Ruim 30 jaar lang heb ik tien busritten per week begeleid en volgend jaar februari heb ik na 40 jaar werken bij PSW mijn pensioen bereikt.”

Lepel
“Ik weet nog hoe op mijn eerste rit een moeder mij haar zoontje aangaf en zei: ‘hij zit op die stoel daar en neem deze lepel mee voor als hij een toeval krijgt. Dan stop je die onder zijn tong.’ Zo ging dat 40 jaar geleden. Door ervaring op te doen en zelf om bijscholing te vragen, raakte ik steeds meer vertrouwd met het werk en de kinderen. En door de goede samenwerking met de chauffeurs en het contact met de ouders.”

Buitenbeentje
“Als busbegeleider en huishoudelijk medewerker werk je ondersteunend aan de groepen en sta je daar wat buiten. Soms vond ik dat niet leuk. Beide functies dragen in mijn optiek zeker ook bij aan het welzijn en de ontwikkeling van de kinderen. Ik had vaker een hele goede band met een kind. Als een moeder zegt: ‘fijn dat jij er weer bent want bij de invaller gisteren was mijn zoon weer echt ‘waers’, dan is het fijn om te horen dat je iets toevoegt. Op een bepaald moment begeleidde ik zelfs een middag in de week een jongen een op een omdat het in de groep niet goed ging en ik een goede invloed op hem had. Omdat je het voor de kinderen doet, vind ik mijn werkplek aan de rand van de directe zorg geen probleem. Kinderen zien groeien en zich zien ontwikkelen, daar gaat het om. Dat kleine jongetje dat eerst alleen kruipt, later achter de rollator loopt en uiteindelijk zelfstandig over de gangen struint. Wouw! Dat is waar je het elke dag voor doet.”

Zoek maar werk
“Nee pap, ik ga niet op kantoor werken! Na mijn LEAO en MAVO diploma wilde men thuis dat ik ging werken, het liefst op kantoor. Ik leerde vroeger graag, ik heb later zelfs nog de avond HAVO afgemaakt. Ik leer nog steeds graag: ik vind het fijn als collega’s rechtuit tegen me zeggen dat iets ook anders kan dan hoe ik het gewend ben. Ik heb me in die 40 jaar natuurlijk allerlei patronen en automatismen aangewend. We moeten samen werken, daar gaat het om.”

Oude garde
“Ik ben nu 66 jaar en werk 31 uur per week. Een kleine 40 jaar heb ik mijn werk voor PSW gecombineerd met werken in een gezin. Volgend jaar februari, 2026, ga ik met pensioen. Misschien blijf ik nog wel iets doen hier. Zoals het zwembad poetsen, dat is mijn tik. Het past denk ik bij de oude garde zoals ze dat noemen. Altijd werken, thuisblijven deed je zelden. ‘Wat kom jij hier doen, ben je nog te redden?’, vroeg mijn teamleider ooit toen ik na één dag met een gebroken arm weer op mijn werk was. ‘Ik ben links en rechts is gebroken, dan kan ik toch werken?’ Tijdens mijn eerste zwangerschap heb ik doorgewerkt tot en met de achtste maand. Alle kinderen tilde je toen op en zette je zelf in de bus, niks tillift of rolstoelplateau. Of toch die ochtendbus begeleiden met een been in het gips omdat er niemand anders was. Het middagritje heb ik toen trouwens wel afgezegd. Mijn rug sputtert regelmatig tegen, net als mijn knieën, maar ik zeg altijd: ‘als ik niet meer kan dansen, dan wil ik pas een nieuwe knie. Tot dan gaat alles gewoon door.”

Flexibiliteit
“Door het gedrag van kinderen en bijvoorbeeld epilepsie heeft mijn werk op de bus altijd van me gevraagd om flexibel te zijn, snel in te springen op wat er gebeurt en vooruit te denken. Daar heb ik nu profijt van; het helpt me thuis nu ik voor mijn man moet zorgen. En nog altijd combineer ik dat met werken. Heb je die oude garde weer én alles willen doen voor de kinderen……”