“Boven de systeemplaten zit de modder waarschijnlijk nog tegen het plafond.”
“We hadden met het team een pittig jaar gehad met het overlijden van een collega en van enkele deelnemers. Aan het einde van het jaar keken we uit naar het personeelsfeest, we hadden het nodig om goed af te schakelen. Activiteitencentrum Maasbracht stond destijds, 1995, in de steigers voor een verbouwing. Een mooie kans om een van de lokalen om te bouwen tot één groot modderbad. Kruiwagens vol zwarte zand reden we naar binnen en daarna de tuinslang erop. Wat hebben we gespeeld die avond, de modder zit boven de nieuwe systeemplaten waarschijnlijk nog tegen het plafond.”
Van gevoel naar baan in de zorg
Geert Schroën volgde de opleiding Leraar Tekenen en Handvaardigheid aan de Hoge Katholieke Leergangen Sittard. Tijdens zijn diensttijd kwam hij in revalidatiecentrum Doorn in aanraking met mensen met letsel die hij middels schilderen, boetseren en ander creatieve werkvormen ondersteunde. “In Doorn kreeg ik voor het eerst het gevoel dat ik iets wilde betekenen voor kwetsbare mensen. Dat gevoel leidde tot een sollicitatiegesprek bij PSW. PSW was destijds nog zo klein dat de directeur zelf alle gesprekken voerde. Ik startte in november 1992 als activiteitenbegeleider in Activiteitencentrum Maasbracht: een schot in de roos en het begin van een prachtige tijd. Diezelfde directeur, Lou Ritzen, was al gestopt bij PSW toen hij alsnog op kraamvisite kwam voor de geboorte van mijn zoon. Kraamvisites afleggen had hij als directeur van PSW 21 jaar lang gedaan; bij álle medewerkers van PSW die vader of moeder waren geworden.”
Thuis
“Ik voelde me in Maasbracht en bij doelgroep meteen helemaal thuis. Vooral het pure in het gedrag en de reacties van de deelnemers vond ik geweldig. Na een jaar was ik persoonlijk begeleider, na twee jaar verving ik het adjunct-hoofd. Ik combineerde dit met werken op de groep: schilderen, hout en pitriet. Heerlijk vond ik dat. Op zomerse middagen laadde ik vaker mijn auto vol met kladblokken en schilderezels, reed het bos of een veld in en fietste er daarna met een groep deelnemers heen om in de natuur te gaan tekenen en schilderen. Fantastisch was dat. Ik word er nog blij van.”
