“Het hoofd van het kinderdagcentrum stond als tweede aan mijn kraambed.”

“Ik kom volgens mij nooit meer los van het oude Kinderdagcentrum ’t Brombemke van PSW. Tegenwoordig woon ik op het perceel van de kinderboerderij die vroeger naast het kinderdagcentrum lag en na 40 jaar heb ik nog steeds een goed contact met oud collega’s. Ook met het toenmalig hoofd, Jo Penders, had ik dat. Zij was zelfs een van eersten die aan mijn kraambed stonden, samen met mijn partner, ouders en schoonouders. Dat kun je je tegenwoordig niet meer voorstellen, maar het tekent de onderlinge betrokkenheid toen.”

Niks sollicitatiegesprek
Karin Craemers-Konings begon ruim 40 jaar geleden bij ’t Brombemke: “Ik was na de MAVO meteen gaan werken. Met 21 jaar begon ik bij PSW. Zonder sollicitatiegesprek, mijn moeder werkte er en ze zochten een vervanger voor in de keuken. Niet veel later vroeg het hoofd of ik geen interesse had om ook busbegeleider te worden. Dat deden eerst de begeleiders zelf maar daar werd het teveel voor. Volgens mij hadden ze mij al ingepland voor ik ja had gezegd. Ik werkte 40 uur per week. Zonder ervaring in de zorg, maar het ging me als jong meisje meteen goed af en ik vond het erg leuk.

Mijn dag
Om 07.30 uur stapte ik in een busje. Dat maakte een flinke ronde tot in Weert, Nederweert en Reuver om kinderen op te halen. Na terugkomst in St. Odiliënberg werkte ik van 09.30 tot 16.00 uur in de keuken om daarna de busdienst terug te begeleiden, tot 17.00 -17.30 uur. Lange dagen dus! Tussen de middag kregen de kinderen verse soep en een broodmaaltijd. Elke dag maakte ik vijf karren klaar. Voor twee groepen smeerde ik zelf alle boterhammen en hielp ik mee de kinderen eten te geven. En na het eten uiteraard alles weer opruimen en netjes maken voor de volgende dag.

Middelpunt
Het was mijn eerste echte baan, ik was er heel blij mee. De keuken was het middelpunt van alle actie. Zo kreeg ik veel mee van wat er allemaal gebeurde. Als busbegeleider kwam ik daarnaast bij veel ouders thuis en bouwde ook daar een band op. Begeleiders gingen in die tijd regelmatig op huisbezoek bij ouders, bijvoorbeeld om het begeleidingsplan te bespreken. Dat werd vervolgens door het secretariaat van het Centraal Bureau uitgewerkt.

Kampweek
Legendarisch in ’t Brombemke was de jaarlijkse kampweek. Bijna alle kinderen en begeleiders bleven dan een hele week in het kinderdagcentrum slapen. We verduisterden de ramen en ouders brachten bedjes, matrassen en tassen vol kleren en andere benodigde spullen. Elke keer een prachtige week vol uitstapjes, activiteiten en plezier. Mijn moeder en ik kookten de hele week voor alle kinderen en begeleiders. Als iedereen op vrijdag naar huis ging, waren wij nog het hele weekend aan het poetsen. Een week hard werken, maar erg gezellig met elkaar. Ik had het niet willen missen.

(Toch) solliciteren
‘Mij krijg je hier nooit meer weg’ zei ik regelmatig. Tot het moment kwam dat ’t Brombemke ging sluiten. In plaats van een regionaal centrum ging PSW inzetten op lokale ontwikkelingsgroepen, dichterbij huis voor de kinderen. Met de sluiting in zicht vroeg mijn teamleider wat ik graag wilde gaan doen. Ik ben blij dat ik zelf die keuze heb mogen maken. In woonbegeleidingscentrum PSW Melick was een vacature voor medewerker algemene dagelijkse levensverrichtingen (ADL). ‘Schrijf gewoon een sollicitatiebrief’ zei mijn teamleider. ‘Maar dat heb ik nog nooit gedaan’ antwoordde ik. Ik heb toen mijn eerste en enige sollicitatiebrief ooit geschreven, met een beetje hulp van de teamleider. Na mijn gesprek belde het woonbegeleidingscentrum dezelfde middag al dat ik was aangenomen. Een tijdje heb ik beide banen gecombineerd. Tot het op en neer racen tussen de twee locaties te zwaar werd.

Woonbegeleidingscentrum
In het begin werkte ik nog niet alleen met bewoners. Na verloop van tijd draaide ik mee in het rooster en mocht ik bijvoorbeeld ook medicatie verstrekken. Ik werk vier dagen per week van 07.00 – 15.45 uur, beginnend met ondersteunen bij het opstarten van de dag voor de bewoners en daarna mijn andere ADL taken. Het is leuk dat ik een paar bewoners en ouders nog ken van het kinderdagcentrum. Het contact met ouders en familie is binnen wonen intensiever en mijn werkzaamheden zijn breder dan voorheen. Dat zijn leuke dingen binnen wonen.

Mijn ding
Op verzoek van mijn teamleider heb ik korte tijd een leerling-traject gevolgd om begeleider te worden. ‘Jij hebt meer in je mars’ zei ze. De combinatie leren, werken en thuis een gezin viel me zwaar. ’Laat mij maar lekker mijn ding doen’ heb ik toen gezegd en ben terug gegaan naar mijn ADL functie, die nu zorgondersteuner heet. Daar heb ik nooit spijt van gehad.

‘Mij krijg je hier nooit meer weg’ zeg ik nu in Melick. Ik ben er net zo thuis als destijds in het kinderdagcentrum. Ik voel me gewaardeerd, werk in een fijn team en met leuke bewoners en ouders/verwanten. De grote opkomst bij mijn 40-jarig jubileum begin dit jaar was voor mij een bevestiging van de verbondenheid. Het was prachtig om dit samen te vieren. Ik heb niets anders nodig en blijf bij PSW tot aan mijn pensioen. Misschien nog wel wat langer……”

 

Verhalen uit de oude doos
Karins verhaal is er een uit de serie ‘verhalen uit de oude doos van PSW’ die we vorig jaar in ons jubileumjaar zijn gestart.