“Nu je er toch bent, kun jij misschien……..”

Hij zit net lekker klaar voor dit interview als de deur opengaat en een begeleidster vraagt: ‘Ha Leon, kopje koffie? En als je toch hier bent, kun jij misschien dadelijk even naar dat raam in de keuken kijken? Het sluit niet goed meer.’ Leon lacht: “Zo gaat dat dus. Iedereen weet me te vinden. Jij weet toch alles, zeggen begeleiders dan.”

Hobby
Leon Parren is ruim 30 jaar onderhoudsmedewerker bij PSW. “Ik werd laatst gebeld door het Centraal Bureau van PSW. Welke vlaai ik graag wilde. Het duurde even tot het tot me doordrong dat die vlaai voor mijn eigen jubileum was. Wel superleuk!” Het tekent de bescheidenheid én het enthousiasme waarmee Leon zijn werk doet. Of, volgens zijn vrouw Marianne: de hobby uitvoert waarvan hij zijn werk heeft gemaakt.

Technisch iemand
“In 1995, ik was een jaar werkeloos, belde het uitzendbureau mij dat PSW een technisch iemand zocht als onderhoudsmedewerker. Dat leek me wel wat en dat bleek ook zo te zijn: ik heb me vanaf het begin als een vis in het water gevoeld bij PSW. Terwijl ik geen enkele ervaring had met mensen met een verstandelijke beperking of een zorgorganisatie als PSW. Ik ben constructiebankwerker en had bij kolenvergasser Demkolec in Buggenum gewerkt. Een heel andere bedrijfstak dus. De cliënten vlogen me al snel om de nek, nog altijd trouwens. Ik heb in al die jaren ook enkele cliënten begeleid; die gingen als hulpje met mij mee naar klussen. Soms meer voor de gezelligheid dan als hulp overigens. Ik vond dat hartstikke leuk en het klikte gewoon. Ik heb ze altijd in hun waarde gelaten en geprobeerd duidelijk te zijn.”

Gaat niet, bestaat niet kent zijn grenzen  
“Gas, water en licht, hang- en sluitwerk, de oude bedrijfskeukens onderhouden, meterstanden opnemen en tuinwerk. Dat waren mijn taken in het begin. Ik moest elke maand netjes een urenverantwoording inleveren om te laten zien wat ik allemaal gedaan had. Gelukkig hoeft dat tegenwoordig niet meer! Woonbegeleidingscentrum  Magdalenastraat in Heythuysen was tot een jaar geleden mijn thuisbasis. Daar heb ik ook altijd het onderhoud gedaan. In het begin met drie andere locaties erbij. Mede door ziekte van een collega breidde het aantal locaties zich ongemerkt uit. Tot het er op enig moment 24 waren en toen brandde opeens iets door bij mij. Altijd voor iedereen klaarstaan en alles goed willen doen en af willen hebben, eisten hun tol: mijn hoofd zat overvol. Zelf verdring je dat, het was mijn vrouw die me dat deed inzien.”

Loslaten
“Ik had in deze periode goede steun aan mijn teamleider en de bedrijfsarts. Na 6-7 weken ben ik weer met halve dagen begonnen. Ik kan niet stilzitten. Alleen toen ze me zeiden dat ik maar op één locatie moest gaan werken, kreeg ik het benauwd. ‘Geef me er meer’, zei ik, ‘anders word ik ongelukkig!’ Gevolg: ik mocht 8 locaties uitkiezen. Dus moest ik er 16 teleurstellen. Dat wilde ik niet! Weer was het mijn vrouw Marianne die de gouden tip had: ‘ga toch werken op de locaties waar je ooit begonnen bent.’ Zo gezegd, zo gedaan. Ik ben weer helemaal terug maar heb wel een paar dingen aangepast. Zo raas ik niet meer door van ’s morgens tot ’s avonds maar begin ik eerst met een lekker bakje koffie samen met de cliënten. Ook neem ik nu de tijd om even gezellig pauze te pakken met de vrijwilligers die ik begeleid. Ik kan beter loslaten nu. Dat geeft rust.”

Dat hang je toch niet aan een spijker!
“Ook nu is mijn motto nog altijd: ‘Zoals ik het thuis zou doen, zo doe ik het ook bij PSW: goed, degelijk en duurzaam. Ik let op de kosten en verzin oplossingen die lang stand houden. Ik heb wel eens ergens ongevraagd een klok losgehaald die met een spijker in de muur hing. Dat doe je toch niet! Ik heb de klok zoals het hoort met plug en schroef vastgezet. Ik wil geen prutswerk leveren en ‘het staat niet op mijn lijstje dus ik doe het niet’, zul je mij nooit horen zeggen.”

Cliënt staat voorop
‘Heb je mijn mail gekregen?’ vroeg laatst een cliënte ’s morgensvroeg. Ze had een douchestoel gekregen en wilde graag dat ik die aan de muur bevestigde. ‘Wanneer heb je die mail verstuurd?’ vroeg ik. ‘Gisterenavond laat.’ Twee uur later mailde ik terug: ‘Het is gebeurd, goed hè?!’ Ze was er verguld mee, daar doe je het toch voor! De cliënten staan bij mij op de eerste plaats, al vanaf het begin. Dan maar een beetje schuiven met de planning af en toe………

30 jaar zijn zo om als je graag werkt. Ik ben nu 60. Als mijn gezondheid het toelaat, loop ik bij PSW nog jaren met veel plezier rond.”